ENGINEERINGNET.BE - Waarvoor precies is lang niet altijd duidelijk. Ze willen vooral zeker zijn dat de capaciteit klaarligt wanneer het zover is.
Met eigen glasvezel en voldoende vrije vezels is dat geen probleem. Wie moet ‘bijgraven’ daarentegen, verliest maanden. Een eeuwigheid in AI-tijden.
Al is bandbreedte niet het hele verhaal. Een model trainen is nog iets anders dan het effectief in productie gebruiken.
Bij training moeten enorme hoeveelheden data van A naar B, en of dat een paar milliseconden sneller of trager gebeurt, maakt weinig uit.
Draait het model eenmaal in een tool die klanten of collega's dagelijks gebruiken (denk maar aan een chatbot of een planningssysteem), dan wordt elke vertraging plots wél voelbaar.
Dan is er de kwestie van controle. Sinds het kabelincident in de Oostzee kijken heel wat bedrijven anders naar hun netwerk. Loopt ons verkeer over fysiek eigen verbindingen, of over een virtuele laag op infrastructuur die we met anderen delen? En wie grijpt in als het om drie uur 's nachts misloopt?
Ook kwantumtechnologie schuift intussen op van het labo naar de praktijk. Bij kwantumsleuteldistributie wordt de sleutel via lichtdeeltjes uitgewisseld, en wie onderweg probeert mee te lezen, verraadt zichzelf.
Banken en overheden experimenteren er al mee, zeker nu de ECB de financiële sector heeft aangespoord om zich voor te bereiden.
Dat patroon kennen we van eerdere regelgeving: eerst de kritieke sectoren, daarna de rest van de markt.
Capaciteit, controle en kwantumveiligheid staan maar beter vandaag op de agenda dan over een jaar, wanneer iedereen er tegelijk naar vraagt.
